چرا ؟ زيرا شخصى كه بايد دستگاه تقنين و تشريع را به گردش درآورد ، در درجه نخست بايد يك انسان‌شناس كامل باشد و از تمام اسرار و رموز و ريزه‌كارىهاى نهانى انسان و روحيات او آگاه و مطّلع باشد و هيچ نقطه مبهم و مرموزى در زندگى انسانهايى كه براى آنان قانون وضع مىكند ، براى او باقى نماند ؛ از اين گذشته از هرگونه گناه و لغزش مصون باشد ، و هيچ‌گونه منافعى در اجتماع نداشته باشد تا منافع شخصى ، فكر او را تحت‌الشعاع قرار ندهد و در وضع قوانين ، از مصلحت شخصى پيروى نكند و شخصى با اين خصوصيات ، جز پروردگار جهان كسى نيست ؛ زيرا او است كه از تمام اسرار درونى و برونى ما آگاه است ؛ او است كه از هر گونه لغزش و اشتباه مصون است و كوچكترين سودى در اجتماع ندارد . بنابراين ، بايد تمام افراد باايمان در برابر چنين مقامى انضباط داشته باشند و اراده خود را بر تشريع او مقدّم ندارند ، و همه از آنجا الهام بگيرند و اگر ما اين انضباط شديد را از دست داديم و دستگاه قانون‌گذارى را تابع خواسته‌هاى باطنى خود قرار داديم ، در صحنه زندگى به‌سان ارتشى خواهيم بود كه فرماندهى واحدى نداشته باشد ، و چنين ارتشى هرچند هم مجهز و آماده باشد ، ولى از آنجا كه فرماندهان مختلفى دارد ، آن‌چنان دچار هرج‌ومرج مىشود كه در اندك زمانى زير فشار قدرت دشمن ، نابود مىگردد . صحنهء زندگى درست مانند جبهه جنگ است و تمايلات و خواسته‌هاى هر فرد و يا هر طبقه و گروهى ، مانند مراكز فرماندهى